مبحث اول: در کلیات (مواد 607 تا 611)

ودیعه عقدی است که به موجب آن یک نفر مال خود را به دیگری می سپارد برای آن که آن را مجانا نگاه دارد. ودیعه گذار مودع و ودیعه گیر را مستودع یا امین می گویند.

در ودیعه قبول امین لازم است اگرچه به فعل باشد.

کسی می تواند مالی را به ودیعه گذارد که مالک یا قائم مقام مالک باشد و یا ازطرف مالک صراحتا یا ضمنا مجاز باشد.

در ودیعه، طرفین باید اهلیت برای معامله داشته باشند و اگرکسی مالی را از کس دیگر که برای معامله اهلیت ندارد بعنوان ودیعه قبول کند باید آن را به ولی او رد نماید و اگر در ید او ناقص یا تلف شود ضامن است.

ودیعه عقدی است جایز.